เกี้ยว

คำศัพท์ภาษาไทย

ภาษาจีน调情

คำอ่าน [tiáo qíng]

ภาษาจีน轿子

คำอ่าน [jiào zi]

ภาษาจีน轿

คำอ่าน [jiào ]

ภาษาจีน系

คำอ่าน [xì]

ภาษาจีน扁食

คำอ่าน [biǎn shí]

ภาษาจีน; 缠

คำอ่าน [chán]

พจนานุกรมไทย เกี้ยว หมายถึง:

  1. น. เครื่องประดับลักษณะเป็นวงคล้ายพวงมาลัย สําหรับสวมจุก, ราชาศัพท์ว่า พระเกี้ยว; เครื่องประดับที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น เกี้ยวลอมพอก เกี้ยวชฎา; ผ้าคาดพุงสำหรับขุนนาง เรียกว่า ผ้าเกี้ยว เช่น เกี้ยวลาย คือผ้าคาดพุงที่มีลาย (บางทีเข้าใจกันว่าเป็นผ้านุ่งอย่างหนึ่ง). ก. รัด, พันแน่น, ติดแน่น, เช่น เพราะประพฤติมันเกี้ยว เกี่ยงร้ายแกมดี. (โลกนิติ); พูดให้รักในเชิงชู้สาว, พูดแทะโลม, พูดเลียบเคียงเพื่อให้สมปรารถนา.

  2. น. คานหามของจีนชนิดหนึ่ง. (จ.).

 ภาพประกอบ

  • เกี้ยว ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน เกี้ยว ภาษาจีน 调情 คำอ่าน [tiáo qíng]
  • เกี้ยว ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน เกี้ยว ภาษาจีน 轿子 คำอ่าน [jiào zi]
  • เกี้ยว ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน เกี้ยว ภาษาจีน 轿 คำอ่าน [jiào ]
  • เกี้ยว ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน เกี้ยว ภาษาจีน 系 คำอ่าน [xì]
  • เกี้ยว ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน เกี้ยว ภาษาจีน 扁食 คำอ่าน [biǎn shí]
  • เกี้ยว ภาษาจีนคืออะไร, คำศัพท์ภาษาไทย - จีน เกี้ยว ภาษาจีน ; 缠 คำอ่าน [chán]